Skip to main content

Sa Lábang Kasáma Ka


Hindi.
Hindi mo pwedeng takasan ang pwersang ito.
Hindi mo makakayang wakasin ang sinimulan.
Hindi mo ito pwedeng tawaging delubyo kahit gaano mo pa kagusto.
Dahil ito, ito ang bumuo, bumubuo at bubuo sa 'yo.
Ang bawa't sistema nito'y
Kabalikat na ng sistema mo.
Hindi mo makakayang pabayaan
Ang mga bagay na minsan sa 'yong nakatulong.
Ang bagay na minsan ka na ring ikinulong.


Oo. Mahirap itong sabayan;
Oo. Totoong mahirap ang pakikipaglaban.
Subalit ito ang kinakailangan mo; kailangan mo ang laban.
Ang hirap na papasuking alay para sa bayan.
Sa nagkakagulo mo nang bayan.
Nariyan kang sasabak sa gulo na wala nang ibang dulot,
Na hindi lámang ang pawis,
Kung 'di maging ang dugong bubuhos nang bubuhos
At dadaloy nang dadaloy
Dala ng pagsilakbó ng damdamin na pilit isinisigaw ng matatapang na puso at diwa,
Hanggang sa mawalan ka na ng hininga, Hanggang sa mawalan ka na ng pag-asa. Pero hindi.
Hindi mo ititigil ang laban.


Hindi ibong nag-aasam ng kalayaan
Ang laging dalà
Ng bawa't sigaw,
Ng bawa't hikbi,
Ng bawa't iyak,
Dalà rin nito'y ang inaasam-asam na hustisya sa mga bagay na nakikita mong hindi pantay at makatarungang atake sa mga mata mong mugtong patuloy na pinahihirapan ng nakatataas na pumipilit na supilin ang bawa't isa.


Ang paglípol sa layang hangad ang mag-uudyok sa bawa't pag-aksyon,
Sa bawa't pagsaad,
na pigilin ang ninanais
Ninanais na pagpiglas sa rehas na bumabaon sa mga Pilipino.


Bayang nasasadlak,
Nasasadlak sa dusa't kulungan ng isang sistemang patuloy na dumadaloy sa kaisipa't diwang nagpapatuloy sa paghubog na minsang nagpapaláson sa kawalang-malay ng iyong kabataan.


Bayan, ang sistema mo ay ang sistema ko. Ang bango't baho mo'y patuloy.
Patuloy, tuloy-tuloy-tuloy na aalingasaw. Paano ko 'to tatapusin?
Paano ka lulubusin?


Hindi ka pwedeng matapos.
Uulitin ko, hindi ka pwedeng matapos. Hindi ka pwedeng ganyan na lang. Ipagpapatuloy ko ang laban,
Sasamahan mo ako.
Tulungan mo ako.
Hanggang ang mga iyak at sigaw na naririnig ko lang ay makikintal sa isipang magiging bukás,
Magiging bukás para sa 'yo,
Para sa 'yo, kamtan ang magandang bukas.


Ako ay iisa.
Iisang may isip at diwa.
Narito akong hahawakan ka.
Hahawakan ka't ipaáalam ko sa 'yong sa labang kong ito'y kasáma ka.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Conveyor Belt

For like a conveyor belt I lay before you my present: prosthetically decapitated head; well decorated with crystals; synthetic beads; a barbed wire pierced through the iris.   Hungry men before me: I examine, I hear the borborygmus, tingling sensation when my plastic bones crack and break the ceilings. A mirror on the wall   where mother used to lean her idealism against. Now rest the rusts, webs of a Black Widow, which is not native to this house: as her now demeanor,   as her now demeanor, repeating, reeling and reeling as I sit trying to weave, for my soft dreams have now become plagued long before I dared to sleep my heavy. As a belt: I lay my body as they try to fit the loose holes to fit my thinness. My insides as they churn   from a deafening machine audibly discernible so my father could hear, yet faint as his late regrets.
Post a Comment
Read more
Nasanay na sa pag-iisa ang minsang mga kamay na nangungulila sa isang araw kong pagkawala ng kinakapitang bisig at balikat na sinasandalan at marahil naging bunga ito ng pagtatantong ang pagmamahal ay tila nakasusuya nang putahe pero natatangi pa rin kung kaya't nasa lamesa na ang hinog na saging para sa kalamnan at ang paborito mong tsokolateng tinapay hinihiling na sana ang mga ito ang pumawi ng suyà habang ang mga pirasong nangalaglag pa rin mula sa maráhan mong pagnguya ay 'di lingíd ng mga matang sa iyo nakatingin na sa kabila ng mga hibla ng buhok nahuhulog sa aking balikat na bunga ng kalamlamán at paghahanap ng rason habang pilit na tinutulak sa sariling sasambulat ang bukas na ako ay tataya pa rin sa ‘di siguradong sa kabila ng bingit ng pagkawala at paralisadong estado, maging higit ang pagnanais na manatili.
Post a Comment
Read more

IHY

 The hatred is piled up, enough to orchestrate a crime  and to hide it in nightmarish metaphors. I have imagined you getting piercing through the fragility of the roof of your mouth, until you beg for forgiveness with your really untamed spirit. Perhaps, flaying would be much better, but crying will be reverberated through every corner of your long shattered room, as your annoyingly pleading voice will still be heard. An unforgivable, hell-bent serpentine, you always are, caressing the man’s ego extracting his exhaustion, and me against a fiend in your presence. Such a soft way to demonstrate hell to you— as it was not even a flinch, or a poke. You deserve heaven appearing reverse, so the gods you have known will forbid your salvation.
Post a Comment
Read more