Skip to main content

Pagtapak sa Sariling Lupa

Sandigan ko ang sapíng sumasalo sa mga paa,
na sa bawa't yapak ko ay ang pagsumamo—
mula sa aking mga pagluhod buhat sa pagdarasal ng aking kaginhawaan.
Saksi ang mga hibla ng buhok na dumarapo sa aking braso
Mula sa aking pagtangis, gayundin sa aking lupain,
Kaparis ng lupang niyuyurakan ang kinabubuhay kasamà ng aking mga katipon.
Sila itong aking mga panginoon, 
kasama ang mga demonyo sa aking kalooban, 
Kidlat nila sa aking kumitil ng pag-asa; nguni't narito akong tila isang basáng sisiw.
Sa init ng pugad, sa lamig ng hanging mapagtangay,
Ako ay magsusumamo, ako ay hihiling:


Sumambulat ka, aking liryong dala'y galak!
Sa iyong palad, sa iyong bagong pahina,
Ako ay isang hamak na lipon ng mga pasakit at pagkasiya.
Dalasán mo ang paghipo,
Datapwa't ako ay pahintulutan pa ring mapagtagumpayan ang pagkalas sa aking likás na pagkatao.


Sa sarili kong kalakasan, ako ay dampian;
Sa aking pinakamalambot na banig, ako ay ihimlay—ibigay ang nararapat kong pahinga.
Mula sa pagtayo ko, harinawa, 
Damá ko ang pagtindig ng aking katawan
Habang ako ay bumabagtas sa iba pang lupain—sa Visayas man o sa Mindanao.
Dalangin ko ang pagpapanatili ng aking pagiging pantás,
At pangako sa sarili ang pagtapak sa aking lupa.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

24?

"Twenty-four seems scary," I tell myself. Sometimes, I tell jokes, or mostly, it was conveniently told, like how a laugh returns and  introduces itself as villainous friend, but an enemy is the positivity that takes. It is so much scarier when it visits me: a quicksand brought by faux geniuses, a peeking sock-made puppet,  I am a whole drama— a ventriloquist of his own dreams. Delighted by my father's cake: "Happy birthday, son!"  I still know how to stay still  when everybody sings me one.  My Mom gave me bills: Money is an angel.  Indeed, for it lets me fly out of the reality— out of reality that everything  is still made of infinite loops,  as in manmade experiments, and how they can be destroyed by one gentle blow.
Post a Comment
Read more

Pisong Rizal

Kinalakhan ko ang sabi-sabing nasa piso si Rizal upang madaling maabot ang mga tao. Naalala ko at pinakatitigan ang kaláwang ng baryang ito ay ilang taon na ring naglalakbay: pinambayad ng mga alaala; naging kapalítan ng kendi; gamit pangkiskis sa kongkreto; pinang-ukit sa pangako ng pagmamahal sa isang bato. Hanggang sa ipinambato sa fountain na kinalakipan ng pangakong pagmamahal o dalangin ng kagalingan. Ang pagpapahalaga ay humigit sa pisikal na hitsura nitó—umikot-ikot hanggang sa maging panagdag na lámang sa mga okasyon, sa handaang hindi sapat ang limang pirasong perang papel. Pisong Rizal, kawawang káwal ng lipunan; naging limitado sa sukling kung minsan ang pagtanggap ay labag sa kalooban. Kabaligtaran sa mga naniniwalang magsasabing siya ay minsang nanahan sa ilalim ng marmol— nakahimlay nang walang pag-aalinlangan kung paano iikot ang sikulo na kinabukasan ay magmumula sa gatilyo ang kanyang kamatayan. Sapagkat dalawa lamang ang bahagi ng barya: ang tao at ang ibon— isang ta...
Post a Comment
Read more

IHY

 The hatred is piled up, enough to orchestrate a crime  and to hide it in nightmarish metaphors. I have imagined you getting piercing through the fragility of the roof of your mouth, until you beg for forgiveness with your really untamed spirit. Perhaps, flaying would be much better, but crying will be reverberated through every corner of your long shattered room, as your annoyingly pleading voice will still be heard. An unforgivable, hell-bent serpentine, you always are, caressing the man’s ego extracting his exhaustion, and me against a fiend in your presence. Such a soft way to demonstrate hell to you— as it was not even a flinch, or a poke. You deserve heaven appearing reverse, so the gods you have known will forbid your salvation.
Post a Comment
Read more