Skip to main content
Ilang pag-ibig pa ang susulating hindi ka mangingiwi sa sarili mong karanasan?
Nakatatatwa ba ang pag-ibig minsang sa 'yo'y nagpahalina,
Naging bulok lang ang inaasahan mong masarap na bunga?
Hindi mo pwedeng hawakan ang mundo—hindi siya ang mundo mo.
Hindi siya ang pag-ikot, maging ang pagtigil.
Hindi mo pwedeng ipagdamot ang pahinga sa katawan mong hapóng-hapó na.

Hindi katapusan ng buhay ang katapusan ng dalawang kaluluwang minsang nangako sa isa't isa.
Hindi magtatambal ang isa sa isa kung hindi kayo magkaiba.

Oo na't ang isang bayani'y nagpakamatay para sa bayan,
Nguni't hindi ka ipinanganak para pagtayuan ng rebulto sa isang bayan;
Ikaw ang buháy na magpapatuloy pa sa agos ng búhay—sa mundo ng pasákit at ubod ng pait. 
Huwag mong ihiwalay ang sarili mo sa daloy; hindi ang kawalan mong minsan ay kawalan mo nang panghabambuhay.
Minsan ang paglayo nang ilang saglit ay gamot sa hindi makitang paggaling,
Sa oras na'ng paghinga mo ay magaan,
Doon mo mapagtatantong hindi lang ikaw ang humihinga.
Mabubuhay ang minsan mong pinangarap na mangyari't maging;
At doo't magsasalo-salo tayo sa iisang pigíng—sa pigíng ng mga natupad ang mga dasal at hiling.


— 102819, 11:45 AM

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

IHY

 The hatred is piled up, enough to orchestrate a crime  and to hide it in nightmarish metaphors. I have imagined you getting piercing through the fragility of the roof of your mouth, until you beg for forgiveness with your really untamed spirit. Perhaps, flaying would be much better, but crying will be reverberated through every corner of your long shattered room, as your annoyingly pleading voice will still be heard. An unforgivable, hell-bent serpentine, you always are, caressing the man’s ego extracting his exhaustion, and me against a fiend in your presence. Such a soft way to demonstrate hell to you— as it was not even a flinch, or a poke. You deserve heaven appearing reverse, so the gods you have known will forbid your salvation.
Post a Comment
Read more

Pisong Rizal

Kinalakhan ko ang sabi-sabing nasa piso si Rizal upang madaling maabot ang mga tao. Naalala ko at pinakatitigan ang kaláwang ng baryang ito ay ilang taon na ring naglalakbay: pinambayad ng mga alaala; naging kapalítan ng kendi; gamit pangkiskis sa kongkreto; pinang-ukit sa pangako ng pagmamahal sa isang bato. Hanggang sa ipinambato sa fountain na kinalakipan ng pangakong pagmamahal o dalangin ng kagalingan. Ang pagpapahalaga ay humigit sa pisikal na hitsura nitó—umikot-ikot hanggang sa maging panagdag na lámang sa mga okasyon, sa handaang hindi sapat ang limang pirasong perang papel. Pisong Rizal, kawawang káwal ng lipunan; naging limitado sa sukling kung minsan ang pagtanggap ay labag sa kalooban. Kabaligtaran sa mga naniniwalang magsasabing siya ay minsang nanahan sa ilalim ng marmol— nakahimlay nang walang pag-aalinlangan kung paano iikot ang sikulo na kinabukasan ay magmumula sa gatilyo ang kanyang kamatayan. Sapagkat dalawa lamang ang bahagi ng barya: ang tao at ang ibon— isang ta...
Post a Comment
Read more

Lualhati

Lualhati sa ama, ilawan ang ina ng mga batang lumalaban sa lansangan. Lualhati sa mga anak na   mula sa dekadang sumupil,   sa kanilang bukang-liwayway ang naging sandigan. Babae ang dangal, lalaking iniluwal;   lalaking hinugot sa tadyang,   ang kaniyang hiningang pagál. Walang-saysay yaring libong dasal-pulang láso man o kalimbahing asal ng dekadang pinipigilan sa pag-usal. Sa bukang-liwayway ang kalayaan; Ang nakaambang pagdatal ng daluyong mula sa rumaragasang dugo  at ang lapot nitong nakakubli sa mga páhina ng mga dustang aklat. Ang wikang tinta, tonong pagsamo't pakikibaka,  ang aking taál. Lualhati sa mga ama, sa mga anak na hindi pa naluluwal; legasiyang sumibol, higit pa sa mga pilas ng mga akda. Lualhati sa espiritung sa kanya'y tatahak,  at sa sansinukob niyang walang magtatangkang yuyúrak.
Post a Comment
Read more