Skip to main content

Nazareno

Kung ang bawat lubid na hawak ko ay

sumusukat sa tatag ng aking pananampalataya,


huwag mag-atubiling lagyan ang bawat dipá

ng alambre


habang ang mahabaging Diyos ay nasa hawlang mababasagín: hitík sa mga bulaklak—plastik, sintetiko, sintetiko


ang paniniwala ko,


sapagkat kayà kong humulma nitó

habang tinutulak ako ng lupón ng

kapulisang hindi batid ang dasal kong dalá.


Bakit ako tinutulak ng kapulisan sa pagtawid sa

tulay na sarado? Hindi ba nila ako naiintindihan,

at


ang aking inang

nasa aking balikat; sa kabila, ang

aking amang uugod-ugod ngunit

kapantay ng mga paa kong

tumatapak nang walang sapín,


habang dinadampi sa kulubot na mukha ang

bente-pesos na bimpong binili sa Divisoria

para lámang sa okasyong ito,

para lamáng sa okasyong ito. Ika:


"Anak, ang baryang ipinambili

ay gáling sa Diyos,

pero ang kapahamakan sa pagtapak ko

ay hindi ko matatatap.”


Uminom ako ng de-boteng tubig:

isang lagok kaalinsabay ng kilometrong

sakripisyong pagliligtas.


Isang lagok, dalawang dagok,

ako ay kalahok sa Traslacion;

para saan pa't ibulsa ang de-boteng wala nang laman,


lalo pa't kung ang isa sa mga utos ng diyos

ay maglalang ng sementong lalapagan

ng plastik na minsang tumugon sa úhaw?


Hinatak ko nang hinatak ang lubid

na naging alambre—tinik sa ulo, tinik sa balát, habang

ang sariling dugo ay dumampi sa noo ng aking ina:

habang patuloy lamang kami sa paglalakad,

sapagkat mapagpatawad ang Diyos

sa taong handang sugatan ang sarili.

Comments

Popular posts from this blog

24?

"Twenty-four seems scary," I tell myself. Sometimes, I tell jokes, or mostly, it was conveniently told, like how a laugh returns and  introduces itself as villainous friend, but an enemy is the positivity that takes. It is so much scarier when it visits me: a quicksand brought by faux geniuses, a peeking sock-made puppet,  I am a whole drama— a ventriloquist of his own dreams. Delighted by my father's cake: "Happy birthday, son!"  I still know how to stay still  when everybody sings me one.  My Mom gave me bills: Money is an angel.  Indeed, for it lets me fly out of the reality— out of reality that everything  is still made of infinite loops,  as in manmade experiments, and how they can be destroyed by one gentle blow.

Pisong Rizal

Kinalakhan ko ang sabi-sabing nasa piso si Rizal upang madaling maabot ang mga tao. Naalala ko at pinakatitigan ang kaláwang ng baryang ito ay ilang taon na ring naglalakbay: pinambayad ng mga alaala; naging kapalítan ng kendi; gamit pangkiskis sa kongkreto; pinang-ukit sa pangako ng pagmamahal sa isang bato. Hanggang sa ipinambato sa fountain na kinalakipan ng pangakong pagmamahal o dalangin ng kagalingan. Ang pagpapahalaga ay humigit sa pisikal na hitsura nitó—umikot-ikot hanggang sa maging panagdag na lámang sa mga okasyon, sa handaang hindi sapat ang limang pirasong perang papel. Pisong Rizal, kawawang káwal ng lipunan; naging limitado sa sukling kung minsan ang pagtanggap ay labag sa kalooban. Kabaligtaran sa mga naniniwalang magsasabing siya ay minsang nanahan sa ilalim ng marmol— nakahimlay nang walang pag-aalinlangan kung paano iikot ang sikulo na kinabukasan ay magmumula sa gatilyo ang kanyang kamatayan. Sapagkat dalawa lamang ang bahagi ng barya: ang tao at ang ibon— isang ta...

IHY

 The hatred is piled up, enough to orchestrate a crime  and to hide it in nightmarish metaphors. I have imagined you getting piercing through the fragility of the roof of your mouth, until you beg for forgiveness with your really untamed spirit. Perhaps, flaying would be much better, but crying will be reverberated through every corner of your long shattered room, as your annoyingly pleading voice will still be heard. An unforgivable, hell-bent serpentine, you always are, caressing the man’s ego extracting his exhaustion, and me against a fiend in your presence. Such a soft way to demonstrate hell to you— as it was not even a flinch, or a poke. You deserve heaven appearing reverse, so the gods you have known will forbid your salvation.