Skip to main content

Nazareno

Kung ang bawat lubid na hawak ko ay

sumusukat sa tatag ng aking pananampalataya,


huwag mag-atubiling lagyan ang bawat dipá

ng alambre


habang ang mahabaging Diyos ay nasa hawlang mababasagín: hitík sa mga bulaklak—plastik, sintetiko, sintetiko


ang paniniwala ko,


sapagkat kayà kong humulma nitó

habang tinutulak ako ng lupón ng

kapulisang hindi batid ang dasal kong dalá.


Bakit ako tinutulak ng kapulisan sa pagtawid sa

tulay na sarado? Hindi ba nila ako naiintindihan,

at


ang aking inang

nasa aking balikat; sa kabila, ang

aking amang uugod-ugod ngunit

kapantay ng mga paa kong

tumatapak nang walang sapín,


habang dinadampi sa kulubot na mukha ang

bente-pesos na bimpong binili sa Divisoria

para lámang sa okasyong ito,

para lamáng sa okasyong ito. Ika:


"Anak, ang baryang ipinambili

ay gáling sa Diyos,

pero ang kapahamakan sa pagtapak ko

ay hindi ko matatatap.”


Uminom ako ng de-boteng tubig:

isang lagok kaalinsabay ng kilometrong

sakripisyong pagliligtas.


Isang lagok, dalawang dagok,

ako ay kalahok sa Traslacion;

para saan pa't ibulsa ang de-boteng wala nang laman,


lalo pa't kung ang isa sa mga utos ng diyos

ay maglalang ng sementong lalapagan

ng plastik na minsang tumugon sa úhaw?


Hinatak ko nang hinatak ang lubid

na naging alambre—tinik sa ulo, tinik sa balát, habang

ang sariling dugo ay dumampi sa noo ng aking ina:

habang patuloy lamang kami sa paglalakad,

sapagkat mapagpatawad ang Diyos

sa taong handang sugatan ang sarili.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Conveyor Belt

For like a conveyor belt I lay before you my present: prosthetically decapitated head; well decorated with crystals; synthetic beads; a barbed wire pierced through the iris.   Hungry men before me: I examine, I hear the borborygmus, tingling sensation when my plastic bones crack and break the ceilings. A mirror on the wall   where mother used to lean her idealism against. Now rest the rusts, webs of a Black Widow, which is not native to this house: as her now demeanor,   as her now demeanor, repeating, reeling and reeling as I sit trying to weave, for my soft dreams have now become plagued long before I dared to sleep my heavy. As a belt: I lay my body as they try to fit the loose holes to fit my thinness. My insides as they churn   from a deafening machine audibly discernible so my father could hear, yet faint as his late regrets.
Post a Comment
Read more
Nasanay na sa pag-iisa ang minsang mga kamay na nangungulila sa isang araw kong pagkawala ng kinakapitang bisig at balikat na sinasandalan at marahil naging bunga ito ng pagtatantong ang pagmamahal ay tila nakasusuya nang putahe pero natatangi pa rin kung kaya't nasa lamesa na ang hinog na saging para sa kalamnan at ang paborito mong tsokolateng tinapay hinihiling na sana ang mga ito ang pumawi ng suyà habang ang mga pirasong nangalaglag pa rin mula sa maráhan mong pagnguya ay 'di lingíd ng mga matang sa iyo nakatingin na sa kabila ng mga hibla ng buhok nahuhulog sa aking balikat na bunga ng kalamlamán at paghahanap ng rason habang pilit na tinutulak sa sariling sasambulat ang bukas na ako ay tataya pa rin sa ‘di siguradong sa kabila ng bingit ng pagkawala at paralisadong estado, maging higit ang pagnanais na manatili.
Post a Comment
Read more

24?

"Twenty-four seems scary," I tell myself. Sometimes, I tell jokes, or mostly, it was conveniently told, like how a laugh returns and  introduces itself as villainous friend, but an enemy is the positivity that takes. It is so much scarier when it visits me: a quicksand brought by faux geniuses, a peeking sock-made puppet,  I am a whole drama— a ventriloquist of his own dreams. Delighted by my father's cake: "Happy birthday, son!"  I still know how to stay still  when everybody sings me one.  My Mom gave me bills: Money is an angel.  Indeed, for it lets me fly out of the reality— out of reality that everything  is still made of infinite loops,  as in manmade experiments, and how they can be destroyed by one gentle blow.
Post a Comment
Read more