Everyone calls my mother by how I call her: mommy.
Sweet, dearly Mommy!
But mostly, I call her by how she is always right,
as she still makes fun of my fire:
"Son, pour your blood onto something else";
Sweet Mother, goodness gracious, Mommy!
My mommy loves a husband clothed in reeking patriarchy;
regardless, he is a Plath's "Daddy," and my Mommy's love for him is a Shakespeare's until-death-do-us-part.
Then he comes home, and she dies every time he speaks.
Poor, Mommy! Is love that delight?
I have known love as how it looks like a two-sided coin:
with rusting ridges, still
I use it to pay the fare,
but it is not fair: distance still wrecks.
I am far from where they are,
I am near my Mommy and we will never meet.
Nasanay na sa pag-iisa ang minsang mga kamay na nangungulila sa isang araw kong pagkawala ng kinakapitang bisig at balikat na sinasandalan at marahil naging bunga ito ng pagtatantong ang pagmamahal ay tila nakasusuya nang putahe pero natatangi pa rin kung kaya't nasa lamesa na ang hinog na saging para sa kalamnan at ang paborito mong tsokolateng tinapay hinihiling na sana ang mga ito ang pumawi ng suyà habang ang mga pirasong nangalaglag pa rin mula sa maráhan mong pagnguya ay 'di lingíd ng mga matang sa iyo nakatingin na sa kabila ng mga hibla ng buhok nahuhulog sa aking balikat na bunga ng kalamlamán at paghahanap ng rason habang pilit na tinutulak sa sariling sasambulat ang bukas na ako ay tataya pa rin sa ‘di siguradong sa kabila ng bingit ng pagkawala at paralisadong estado, maging higit ang pagnanais na manatili.
Comments
Post a Comment