Skip to main content

Sa Bawa't Araw na Darating


Didilat mula sa himbing ng tulog, 
Wala na'ng dilim na bumabalot--maging ang kidlat at kulog.
Sa pagsikat ng araw, sa pagtilaok ng manok.
Bubungad ang mistulang mga matang nangungusap.
"Bangon na't mahaba pa ang araw," ang pakiusap.
"Heto ang baon mo, kumain ka ng kung ano'ng gusto mo."
Isang ngiting sigurado ang lambing.
Isang taos-pusong kurba ng mga labing gumising.

 Sa bawa't araw hindi lamang ikaw ang tilaok ng umaga;
Hindi lamang ikaw ang unang "kumusta ang tulog mo" na sambitla.
Ikaw rin ang huni sa mga oras ng panglaw.
Ang badya ng masamang panahon, ikaw ang lumulusaw.
Ang simpleng pagtapik ay ang paghinahon sa kalooban ko't sigaw.

 Sa bawa't araw na dumarating,
Patuloy mong binabantayan ang mga hilik,
Patuloy mong hinahagkan kapag nanginginig.
Amoy, dama, dinig, kita ko ang gaan ng intensyon.
Sa lamig, sa kaba, sa takot, sa kilig, sa lahat ng emosyon.

 Sa bawa't araw na dumarating, sa bawa't hikahos at malalim;
Ikaw ang sandalan ng buhay, ikaw ang isa sa mga paksang dalangin.
Rurok ng tagumpay sa iyo ay iaalay sa salita't gabay.
Manatili kang buhay sa mundo ang taimtim na panalangin,
Harinawa magpatuloy sa aking buhay, puso't paglalakbay.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

IHY

 The hatred is piled up, enough to orchestrate a crime  and to hide it in nightmarish metaphors. I have imagined you getting piercing through the fragility of the roof of your mouth, until you beg for forgiveness with your really untamed spirit. Perhaps, flaying would be much better, but crying will be reverberated through every corner of your long shattered room, as your annoyingly pleading voice will still be heard. An unforgivable, hell-bent serpentine, you always are, caressing the man’s ego extracting his exhaustion, and me against a fiend in your presence. Such a soft way to demonstrate hell to you— as it was not even a flinch, or a poke. You deserve heaven appearing reverse, so the gods you have known will forbid your salvation.
Post a Comment
Read more

24?

"Twenty-four seems scary," I tell myself. Sometimes, I tell jokes, or mostly, it was conveniently told, like how a laugh returns and  introduces itself as villainous friend, but an enemy is the positivity that takes. It is so much scarier when it visits me: a quicksand brought by faux geniuses, a peeking sock-made puppet,  I am a whole drama— a ventriloquist of his own dreams. Delighted by my father's cake: "Happy birthday, son!"  I still know how to stay still  when everybody sings me one.  My Mom gave me bills: Money is an angel.  Indeed, for it lets me fly out of the reality— out of reality that everything  is still made of infinite loops,  as in manmade experiments, and how they can be destroyed by one gentle blow.
Post a Comment
Read more

Lualhati

Lualhati sa ama, ilawan ang ina ng mga batang lumalaban sa lansangan. Lualhati sa mga anak na   mula sa dekadang sumupil,   sa kanilang bukang-liwayway ang naging sandigan. Babae ang dangal, lalaking iniluwal;   lalaking hinugot sa tadyang,   ang kaniyang hiningang pagál. Walang-saysay yaring libong dasal-pulang láso man o kalimbahing asal ng dekadang pinipigilan sa pag-usal. Sa bukang-liwayway ang kalayaan; Ang nakaambang pagdatal ng daluyong mula sa rumaragasang dugo  at ang lapot nitong nakakubli sa mga páhina ng mga dustang aklat. Ang wikang tinta, tonong pagsamo't pakikibaka,  ang aking taál. Lualhati sa mga ama, sa mga anak na hindi pa naluluwal; legasiyang sumibol, higit pa sa mga pilas ng mga akda. Lualhati sa espiritung sa kanya'y tatahak,  at sa sansinukob niyang walang magtatangkang yuyúrak.
Post a Comment
Read more